door Dirk Holemans
Op 7 mei 2010 was de Europese welvaartstaat bijna voorbij. Een halve eeuw na de verklaring van Schuman voor Europese integratie, lagen de Europese droom en onze welvaartstaat bijna aan diggelen. Door de aanval van speculanten tegen de schulden van de Zuid-Europese landen was de euro bijna verleden tijd.
Hoe heeft het zover kunnen komen? Hoe kan het dat een van de meest welvarende regio’s van de wereld aan de rand van de afgrond komt te staan? Het antwoord luidt: door een onverantwoord terugtreden van de democratie, gemotiveerd door een blind geloof in de werking van de markt. Waardoor zich een mondiaal financieel-economisch systeem kon ontwikkelen, totaal losgeslagen van elke democratische of ethische reflex.
Sinds de jaren zeventig hebben nationale staten, vanuit een blind geloof in de markt, hun financieel en economisch beleid uit handen gegeven. Tot dan opereerden nationale economieën binnen een nationaal democratisch kader. Met de deregulering evolueerden we naar een meer mondiale economie en een groeiende financiële sector, zonder mondiaal democratisch kader. Dit maakt ons nu de speelbal van steeds machtigere speculanten. Een cynisch kantje hieraan is dat het geld van onze pensioenfondsen mede gebruikt wordt om onze welvaartstaat en dus onze pensioenen onderuit te halen. Dit is de neoliberale wereldorde ten voeten uit.
Zolang we mee profiteerden van de economische globalisering en de verliezers zich vooral in het Zuiden bevonden, maakten weinigen zich zorgen. Nu we zelf geraakt worden, groeit hopelijk het inzicht dat we dringend behoefte hebben aan meer democratie en een ander financieel-economisch model. In het uitdenken van dit model is het belangrijk te starten met een grondige analyse. Twee belangrijke observaties staan daarbij centraal.
Lees verder in de Helling
bestel hier
Losse nummers 6,50
Abonnement 24,50 per jaar
Dirk Holemans is directeur Oikos, Vlaamse denktank voor sociaal-ecologische verandering
De Helling 2010/2
