door Erica Meijers
Terwijl de bevolking en de economie krimpen, groeit de behoefte aan zorg. Hoe daarmee om te gaan? GGZ Nederland, de brancheorganisatie van instellingen in de geestelijke gezondheids- en verslavingszorg heeft er al over nagedacht. Een gesprek met voorzitter Marleen Barth.
Op een mooie Pinksterdag ga ik op de thee bij Marleen Barth om over de groei van de zorgsector te praten. De reden van ons gesprek wordt mooi geïllustreerd door de foto’s aan de muur van haar Wassenaarse villa: oude vergeelde beelden waarop haar grootouders met hun acht kinderen prijken en de serie schoolfoto’s van haar eigen zoon – haar enige. We krijgen minder kinderen, maar we leven langer. Barth: “Je ziet twee autonome bewegingen in de zorg. De ene is de vergrijzing, die maakt dat de vraag naar zorg explosief groeit, de andere beweging is een voortdurend voortschrijdend wetenschappelijk inzicht in ziektes. Er is steeds meer mogelijk en dat stimuleert de vraag.” Als steeds meer mensen gebruik willen maken van de zorg, terwijl er minder mensen zijn om voor ze te zorgen, ontstaat een probleem. Barth rekent voor: “Volgens recente onderzoeken moet bij ongewijzigd beleid over twintig jaar dertig procent van het BNP besteed worden aan de zorg (nu is dat 16 à 17%) en dertig procent van werkend Nederland zal in de zorg moeten werken om die op hetzelfde niveau te kunnen houden als nu. In een krimpgebied als Limburg is dat nog hoger, er zijn onderzoeken die zeggen dat alle hoger opgeleide schoolverlaters daar in de zorg moeten gaan werken. Iedereen snapt dat dat niet kan en dus moeten we de groei van de zorg afremmen. ”
GGZ Nederland heeft besloten zelf het voortouw te nemen en voorstellen te doen die de zorg kleiner, maar ook beter maken. Marleen Barth benadrukt dat er niet in het wilde weg gesaneerd moet worden, maar doordacht gekeken waar en hoe de groei beperkt kan worden. Ze hoopt dat de politiek geleerd heeft van de bezuinigingen in de jaren tachtig, die wat haar betreft nogal eens op de verkeerde plekken geld weghaalden en daardoor de samenleving veel schade hebben berokkend: “De verlaging van de salarissen van jonge leraren destijds heeft er bijvoorbeeld toe geleid dat de kwaliteit van het lerarencorps een klap naar beneden maakte. Dat hadden we nooit moeten doen, net als het afschaffen van de conducteur op de tram en het afbreken van het jongerenwerk in de moeilijke wijken.”
lees verder in de Helling
Bestel hier
los nummer 6,50
abbonnement 24,50
Erica Meijers is hoofdredacteur van de Helling
De Helling 2010/2
