door Erica Meijers
De laatste tijd verschijnen er veel terugblikken op het gedenkwaardige jaar 1968. De Helling wil daar niet aan mee doen.
Wij zijn niet geďnteresseerd in ‘hoe het eigenlijk is geweest’, maar des te meer in de vraag wie eigenlijk het beeld van 1968 bepaalt en met welk doel. Dat geldt overigens net zo goed voor de jaren zeventig en tachtig, die hier in wat mindere mate ook aandacht krijgen. De Duits-Joodse denker Walter Benjamin stelde dat de geschiedenis altijd door de overwinnaars wordt geschreven. Op dit moment beschouwen rechtse en ‘nieuwe’ politici zich duidelijk als zodanig, gezien het feit dat zij sinds het aftreden van Wijnand Duyvendak een ware heksenjacht ontketenen op alles en iedereen die het ooit waagde met behulp van acties wetten ter discussie te stellen.
Het schrijven van geschiedenis, of het nu die van 1968 is of die van de jaren tachtig, is geen onschuldige aangelegenheid. In deze Helling geven we ons daarvan rekenschap. Enerzijds door zelf als medewerkers en redactieleden met behulp van oude foto’s verschillende verhalen over het jaar 1968 te vertellen die illustreren hoe weinig eenduidig dat jaar in werkelijkheid is. Anderzijds door materiaal aan te leveren om de oplevende discussie over linkse tradities van protest op niveau te voeren: basisteksten over burgerlijke ongehoorzaamheid uit vroeger tijden, analyses van de manier waarop 1968 wordt herdacht en welke rol de verschillende interpretaties in het huidige politieke debat spelen, een vergelijking van de politieke cultuur van het gedenken in Frankrijk, Duitsland en Nederland en een theatraal gesprek tussen de babyboom- en de huidige generatie over de staat van de Nederlandse democratie.
Dit themadeel is niet ontstaan uit belangstelling voor het verleden, maar omdat – zoals Walter Benjamin het uitdrukt – elke generatie de overlevering opnieuw moet veroveren op het conformisme, dat steeds weer op het punt staat haar te overweldigen.
De Helling 2008/3
