door Lisa Boersen
‘Wees streng bij de handbagage. Niet meer dan 8 kilo.’
Ik knikte.
‘Als mensen in discussie gaan dan zeg je: “Meneer, als deze tas uit het rek valt dan heeft u een dwarslaesie. Wilt u dat ? Een dwarslaesie?” ’ Mijn trainster knikte resoluut. ‘Daarmee krijg je ze wel stil.’ Het was een kordate vrouw, mijn trainster. Blond opgestoken haar en stevige benen.
We zaten samen achter de computer in de vertrekhal van Schiphol. In mijn uniform voelde ik me een student verkleed als grondstewardess. Ik trok mijn vest recht, zodat mijn badge met ‘trainee’ goed te zien was (de badge die ik ver na mijn inwerktijd nog op deed. Niets werkt zo effectief op de goodwill van mensen als een broche met ‘trainee’. Eigenlijk zou ik altijd wel zo’n badge willen dragen. Bij alles.)
Het was ruim voor inchecktijd. Ik logde in op de computer en bekeek de volgende vlucht. Die ging naar Parijs.
‘Dat is een overstapvlucht naar Colombia,’ zei mijn trainster. ‘Dat zul je zo wel zien. Weet je hoe je iemand in kan checken op een volgende vlucht?’
Ik dacht van wel.
‘En je krijgt straks heel veel bagage voor je kiezen,’ ging ze door, ‘héél veel bagage,’ en ze rolde met haar ogen.
Mijn trainster had niets teveel gezegd. Gezamenlijk met een wat oudere Nederlandse man sjorde ik een koelkast op de bagageband. Zijn metgezel, een jonge Colombiaanse, stond achter hem en staarde afwezig de andere kant op.
‘Zo,’ zei de man. ‘Die staat.’ Hij had een plat Amsterdams accent en legde de reispapieren van het meisje op de balie, samen met de coupon waarmee voor het extra gewicht betaald was. Ze reisde alleen. Om haar pasfoto te checken moest ik om de man heen kijken. Ik lachte naar het meisje. ‘Bien viaje,’ zei ik, want ik spreek een beetje Spaans. Ik wapperde met haar paspoort.
Ze knipperde geschrokken met haar ogen. Toen lachte ze verlegen terug.
De man gaf haar de instapkaart en klopte vriendschappelijk op haar schouder. Met zijn tweeën liepen ze naar de douane.
‘Daar komt de volgende alweer,’ zei mijn trainster en inderdaad, daar diende het volgende Colombiaanse meisje zich aan met een berg spullen. Die koelkast was de opmaat naar alle apparatuur die die ochtend nog zou volgen. Nog nooit had een vlucht zoveel bagage gehad, alles kwam op mijn band te staan, magnetrons, stofzuigers, manshoge koffers, vacuümverpakt.
‘Zo,’ zuchtte mijnt trainster, toen we even uit zaten te blazen. ‘Nu heb je ook kennis gemaakt met de kippetjeslijn.’
‘De kippetjeslijn?’ vroeg ik verbaasd. ‘Hoezo de kippetjeslijn?’
Ze trok een gezicht van: mijn-god-moet-ik-je-dat-echt-uitleggen. ‘Je hebt toch al die kippetjes aan je balie voorbij zien komen, met hun aangeschafte huisraad...’
‘Ja...’ zei ik onzeker.
‘Dat zijn allemaal Colombiaanse prostituees die worden ingecheckt door hun pooier!’ riep mijn trainster uit. ‘Dat had je toch wel door!’
Ik ben nog steeds niet bijdehand maar toen ik negentien was nog minder.
Prostituees.
De rest van de ochtend zag ik mijn reizigers met een nieuwe blik, de wat oudere mannen, de meisjes, ach de meisjes, ik wilde ze helpen en ik wist niet hoe. Ik lachte, deed mijn best om de instapkaart aan de meisjes te overhandigen en niet aan hun pooier. ‘Bien viage!’ zei ik overenthousiast en ik hoopte dat ze thuis goed ontvangen zouden worden en dat ze blij konden zijn met hun nieuwe spullen.
Na het inchecken volgde ik mijn trainster naar de gate. Daar dook ze achter een computer. Ik werd gevraagd om de kaarten af te scheuren.
‘Have a nice trip!’ zei ik tegen alle meisjes, ‘bien viage,’ alsof mijn leven ervan afhing.
Toen kwam ik bij het meisje van de koelkast. Ze gaf me haar instapkaart, ik scheurde de kaart af en gaf haar het plaatsbewijs terug. Het meisje nam het kaartje aan, deed een paar stappen en draaide zich toen om. Terwijl ik de kaart van de volgende klant afscheurde, zag ik het meisje teruglopen, ze wurmde zich langs de mensen die in de rij stonden, de gate uit, Schiphol in. Even dacht ik dat ze naar de wc’s ging.
‘Hello!’ riep ik nog, maar het meisje liep weg, steeds harder totdat ze door de lange hal van Schiphol rende.
Ze kwam niet meer terug. Het vliegtuig had vertraging want we moesten op zoek naar haar koelkast en koffer omdat de veiligheidsmaatregelen dat vereisen. Bagage mag nooit reizen zonder de persoon die de bagage heeft ingecheckt.
We hebben haar om laten roepen en ik heb haar gezocht, om me heen gekeken, niet alleen die dag maar ook in de week daarop. Waar ze is weet ik niet, maar ik wens haar vurig een behouden reis en hoop nog steeds op een goede bestemming.
De Helling 2006/1
